پتوهای اضافه

شب سردی بود و ما همه خسته از کارهای روز، در زیر پتوهایی که تا زیر گلو خودمان را در میان آنها پیچیده بودیم، دراز کشیده بودیم. محمود وارد چادر شد، سلامی گفت و مثل همیشه رختخوابش را که چند پتوی ساده ی سربازی بود، در جلو یعنی در سردترین قسمت چادر گسترد. مدتی گذشت و ما تازه داشتیم خواب را زیر پلک هایمان مزه مزه می کردیم که سر و صدایی از بیرون چادر، خواب را از چشمان مان بیرون داد. سر و صدای بچه هایی بود که تازه از راه رسیده بقودند و حالا داشتند از چادر تدارکات، پتو و کیسه خواب تحویل می گرفتند. از میان سر و صداها، فریاد یکی از بچه های تدارکات را شناختم که می گفت: «نداریم ...همین ها دبود که دادیم ...» با خودم گفتم: «ما با سه چهار تا پتو که بالا انداز خودمان کرده ایم، این قدر احساس سرما می کنیم؛ خدا رحم کند ...»

می آمدند به چادر ما و می گفتند: برادر، پتوی اضافه ندارید؟

صدای رزمنده ی جوانی بود که سرش را توی چادر کرده بود و حرف که می زد بخار هوا از دهانش بیرون می آمد. چند نفری که هنوز بیدار بودیم، نیم خیز شدیم، نگاهی به یبکدیگر و نگاهی به پسرک انداختیم، هنوز تصمیمی نگرفته و حرفی نزده بودیم که محمود از همان جلوی چادر، یکی از پتوهای رواندازش را به رزمنده ی جوان داد.

گفت: چرا برادر، بفرمایید!

به فاصله ی چند دقیقه، این صحنه برای چند بار پیاپی تکرار شد و محمود هر بار یکی از پتوهایش را به یکی از بچه هایی که جلوی چادر می آمدند و تقاضای پتو می کردند، بخشید. دیگر برای خودش چیزی نمانده بود.

علی باد خنده گفت: « همین است دیگر. هر کارش بکنی، می رود جلوی در چادر می خوابد،  بعد هم در این شب سرما حاتم بخشی می کند.» دلمان برای محمود سوخت. تصمیم گرفتیم هر یک، یکی از پتوهای مان را به او بدهیم؛ اما عرضه و تقاضای پتو در جلوی چادر همچنان ادامه داشت.

هر از چندی، رزمنده ای با صورت گل انداخته از سرما در جلوی در ظاهر می شد و محمود یکی از پتوهایش را به او مب بخشید و ما باز مجبور می شدیم از یکی از پتوهای دیگرمان گذشت کنیم تا محمود سرما نخورد.

آن شب از خستگی نفهمیدم کی به خواب رفتم. همین را می دانم که وقتی از سوز سرما چشم گشودم، دم دم های سپیده بود. یکدفعه ماجرای شب گذشته از نظرم گذشت؛ با خودم گفتم: سرانجام محمود چه کار کرد؟

چشم هایم را مالیدم و بلند شدم. در تاریک و روشن فضایی که سوسوی فانوسی در آن پرتو افکن بود، نگاهم  را به جلوی چادر جایی که محمود می خوابید افکندم. پتویی بود که دولا روی زمین رها شده بود؛ چروک خورده. انگار کسی آن را تمام شب به گرمی به خود پیچیده باشد. اما خود محمود آنجا نبود.

چند چادر آن طرف تر، چادر نمازخانه بود. سایه ی آشنایی را می دیدم که به نیایش ایستاده. آن قدر ملتهب بود که گرمای کلمات  نمازش را از آن فاصله می توانستم در دلم احساس کنم ...

منبع: مقام محمود، خاطرات نماز شب رزمندگان

نوشته شده توسط ؛ خادم الشهدا